Goedkoper uit met een mobieltje

Als je een mobieltje hebt, begin je anders te denken. We groeien mee met de ontwikkeling, en gaan ons daar ook naar gedragen. Vroeger, toen we alleen een huistelefoon hadden, kon je niet voorstellen dat je overal bereikbaar kon zijn. De bekendste vraag door de telefoon:“Waar ben je nu?” was absoluut ondenkbaar.

De tijd voordat er mobieltjes bestonden

Langer geleden moesten mensen naar een winkel op de hoek, om daar te gaan bellen als er een dokter nodig was bijvoorbeeld. Dan was iedereen meteen op de hoogte, je moest tenslotte zeggen waarom je wilde telefoneren. De sociale controle met bijbehorende roddels deden de rest.
Een telefooncel gaf wat meer privacy, je moest alleen wel voldoende kwartjes bij je hebben om er in te gooien. Als je te lang belde, vielen je kwartjes er door, en was de verbinding verbroken.

Toen de huistelefoon bij iedereen geïnstalleerd werd, was het wel even wennen. Ik kan me nog herinneren dat mijn oma (en meer mensen van die generatie) extra hard ging praten door de telefoon. “Die mensen waren toch ver weg”, ze moesten je wel kunnen verstaan. Eerst werden de telefoons aan de muur gemonteerd, later kon je een los toestel aanschaffen (wel met een snoer natuurlijk). Dit was al een vorm van een mobieltje: je kon de telefoon meenemen naar een stoel, je was dus mobiel met je telefoon. Achteraf denk ik dat de telefoonkosten toen omhoog gingen, want staande bel je minder lang dan zittend.

Gedateerde telefoongrappen

De grap van André van Duin tegen Frans van Dusschoten, is voor de jongere generatie niet om te lachen:
Ze zitten samen aan een buro, met een telefoon en wat papieren erop. Opeens zegt van Duin: “Er zit geen draad aan de telefoon!” waarop de hele zaal plat ligt. Hij bedoelde, dat de telefoon niet kon werken, dus nep was (uitleg voor jongere lezers).
Najib Amhali vertelde eens, dat hij thuis met z’n familie samen een telefoonnummer ging draaien, ieder een cijfer. En dat iedereen hoopte de 0 te mogen draaien…..Dat moet je uitleggen aan de mensen die opgegroeid zijn met een telefoon met druktoetsen: daarvoor hadden we een draaischijf, en de 0 was het hele rondje draaien, de 9 was bijna het rondje, maar als je de 1 had, was je zo klaar.

Draadloze telefoon

Toen wij een telefoon met oplader in huis kregen, was dat ook even wennen: Ook al kon je het hele huis doorlopen met de telefoon, vaak gingen we zitten op de plaats waarbij vroeger de telefoon met draad stond. Om je een houding te geven tijdens het draadloos bellen, zijn er ook mensen die kilometers heen en weer lopen (dat gebeurt ook met mobieltjes).
Allereerst waren het vooral jongere mensen, die iets nieuws wilden, die een draadloze telefoon aanschaften. Later bleek dat het juist voor senioren ideaal was: ze hoefden niet moeizaam naar de telefoon te lopen, die net uitgebeld was als ze er bij waren. Voor slechthorenden was het ook makkelijk: als je de telefoon meeneemt naar de keuken of naar boven, hoor je hem wel bellen.

De Buzzer

Mensen die echt bereikbaar moesten zijn, zoals een huisarts, hadden een Buzzer bij zich: Ze kregen een signaaltje met een telefoonnummer dat gebeld moest worden. Dan gingen ze naar een telefooncel, of vroegen aan de persoon waar ze waren of er gebeld mocht worden. Deze mensen hoefden niet meer thuis te blijven om bereikbaar te zijn.

Mobieltjes in het begin

Toen kwamen de eerste mobieltjes in omloop…. Wat leek dat overdreven. Zakenmensen die zich onmisbaar voelden, of misschien echt onmisbaar waren, hadden een soort walkie-talkie aan hun riem. Als er gebeld werd, keken mensen echt even om: Met wie staat hij nou te praten?

Geleidelijk aan waren er steeds meer volwassenen, die het toch wel makkelijk vonden om niet thuis te hoeven zitten, om op een telefoontje te wachten. Wat een vrijheid!
Ik weet nog goed dat, slechts 15 jaar geleden, er een meisje in groep 8 zat (ongeveer 11 jaar oud) met een mobieltje. Ze was erg verwend, en kreeg altijd alles eerder dan de rest. Op het schoolplein werd er schande van gesproken door de ouders! Dit ging toch wel te ver, waar moest dat heen? De kinderen vonden het natuurlijk prachtig.
Tien jaar geleden had ongeveer de helft van groep 8 een mobieltje. Als je er bij wilde horen, moest je flink zeuren bij je ouders om ook een mobieltje te krijgen. Ook kregen sommige kinderen de oude exemplaren van hun ouders, omdat die een nieuwere hadden gekocht.
Ouders gebruikten op hun beurt weer het mobieltje, om kinderen te vragen waar ze waren, en of ze naar huis kwamen. Dat scheelde een hoop zoeken en schreeuwen op straat.

Senioren wilden er lange tijd niet aan beginnen. Toch hebben ze nu bijna allemaal een mobieltje: om de kinderen gerust te stellen. Voor de veiligheid, als er onderweg iets gebeurt. Veel mobieltjes met grotere toetsen hebben een aparte 112 knop. Dan hoeft er niet gezocht te worden, in geval van nood.

Fotograferen met een mobieltje

Wanneer het precies was, weet ik niet. Omstreeks 2002 denk ik, was er een reclame over mobieltjes met camera. Ik begreep de reclame echt niet:
Er zat een jongen bij de kapper, maakt met zijn mobiel een foto van de achterkant van zijn hoofd met lang haar. De kapper knipt het haar eraf, en hij maakt weer een foto. De jongen pakt zijn mobieltje, vergelijkt de foto’s, en zegt: “ik vond met matje toch leuker”. Herinner je die reclame nog? Ik had echt niet door wat een telefoon nou met een foto te maken had.

Een mobieltje vervangt….

Een hele tijd dacht ik dat ik een mobieltje had, om mee te bellen. Dom natuurlijk, want het vervangt inmiddels een heleboel andere apparaten.
Een wekker heb je niet meer nodig. Een fototoestel ook niet. Pen en papier zijn hopeloos uit de tijd (niet dat ik me daar iets van aantrek), een agenda zou niet meer nodig zijn, maar ik vertrouw mijn papieren exemplaar nog steeds meer dan het exemplaar op mijn mobieltje.
Boodschappenbriefjes schrijven als geheugensteuntje? Welnee: mijn zoon maakte een foto van het etiket, om het goeie merk mee te nemen.
In de supermarkt gebruiken mensen hun mobieltje, om de folder van de betreffende winkel (op hun website) er even bij te pakken en de beste koopjes te vinden.

En nu ben ik eindelijk ook zo ver, dat ik een smartphone heb. Ongelofelijk: een hele computer in miniformaat. Natuurlijk moet ik nog handig worden met alle opties, maar de eerste foto die ik ermee genomen heb, staat al op facebook.

Ik heb geleerd, dat je veel internetkosten bespaart, door de functie “mobiele gegevens”, “mobiel dataverkeer” of “mobiel netwerk” uit te zetten, en gebruik te maken van WIFI. Er zijn steeds meer winkels waar je gratis gebruik kan maken van hun WIFI-verbinding, dus waarom zou je er je abonnement voor gebruiken.

Mijn aanschaf

Bij de aanschaf van een mobieltje, is het wel handig om te kijken wat je er voor uit wil geven. Het liefst zo goedkoop mogelijk en een zo compleet mogelijk mobieltje.

Ik wilde de plaatselijke middenstand wel steunen, maar uiteindelijk heb ik mijn mobieltje toch gekocht op internet. Het scheelde ons €300,00 over twee jaar berekend. En hoewel ik het heel jammer vind dat er steeds meer winkels moeten sluiten omdat klanten via internet bestellen, heb ik toch gekozen voor een abonnementje met gratis toestel.

Ik hoop voor de aardige verkoper dat niet al zijn klanten dit voorbeeld volgen… Voorlopig loop ik even niet langs zijn winkel.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *